เรื่อง : สิ่งสำคัญที่สุดแตกต่างจากสิ่งสำคัญ(เฉยๆ)

เรื่องหักมุม : เรื่องราวของความอดทน

คุณเคยมองเหตุการณ์ ซึ่งเปลี่ยนมุมมองและทัศนคติบ้างไหมครับ อย่างเช่น เดิมอาจไม่ชอบใจใครสักคนอยู่มาวันหนึ่งกลับพบว่า เขาคนนี้เป็นคนที่มีน้ำใจสุด ๆ หรือเคยถูกสั่งให้ทำงานที่ไม่ชอบแต่ก็ต้องทำเพราะถูกสั่งมา ครั้งทำไปได้สักพัก กลับรู้สึกว่างานนี้ เป็นประโยชน์อย่างยิ่งเรื่องดังกล่าวมาแล้วนี่แหละครับเรียกว่าเรื่องหักมุม
คุณวันดี เธอเป็นข้าราชการอาวุโสในหน่วยงานของจังหวัดในภาคกลาง เธอรับผิดชอบงานเกี่ยวกับแรงงานและสถานประกอบการ ซึ่งเธอได้ทำงานในหน้าที่อย่างจริงจังจนน่าชื่นชมด้วย ครั้งหนึ่งผมได้ไปบรรยาย เกี่ยวกับวิธีคิด การมองโลกของที่ปรึกษาแรงงานหญิงในสถานประกอบการ ซึ่งก็เป็นโปรเจ็คหนึ่งที่เธอรับผิดชอบด้วย เลยได้ฟังเธอเล่าเกี่ยวกับการมองโลกซึ่งเปลี่ยนไปว่าบางครั้งก็ได้ให้แง่คิดอย่างไม่น่าเชื่อโดยเฉพาะเรื่องของลูกน้องคนหนึ่งซึ่งเดิมเธอมองว่า “ยาจก” เหลือเกิน
คุณวันดีมีลูกน้อง คือคุณวันเพ็ญ แม้ว่าคุณวันเพ็ญจะเคยเรียนต่างประเทศมาก่อนแต่กับงานข้าราชการเงินเดือนน้อย เลยทำให้เธอต้องกระเหม็ดกระแหม่ ช่วงแรกที่มาทำงานนั้นคุณวันเพ็ญถึงกับเอาข้าวกลางวันมากินเอง โดยใส่กล่องพลาสติกมาคล้าย ๆ กับนักเรียนเอาอาหารกลางวันไปกินที่โรงเรียนนั่นเอง ถึงเวลาพักกลางวันที่ใครต่อใครไปกินข้าวข้างนอกกัน เธอก็จะงัดเอาข้าวกล่องออกมานั่งกินจนบางครั้งถูกมองอย่างดูถูกว่า “ยาจก” ดังกล่าว
มันเป็นค่านิยมของคนยุคใหม่ ด้วยกระมังโดยเฉพาะในช่วงเศรษฐกิจเฟื่องฟู คุณวันดีเล่าว่าตอนนั้น เธอรู้สึกดูถูกคุณวันเพ็ญอยู่ไม่น้อย เพราะสำหรับคุณวันดีแล้ว จะกินข้าวกลางวันทั้งที่ก็ต้องดูมีระดับสักหน่อย
ผ่านไป 1 ปี ลูกน้องคนนี้ก็ของลาพักร้อนเป็นเวลา 10 วันรวด พอถามว่าจะไปไหน คุณวันดีก็ได้รับคำเฉลยที่น่าประหลาดใจว่า
“จะไปเที่ยวค่ะ” อันนี้ไม่น่าแปลกใจ
“ไปขับรถเที่ยวที่ยุโรปค่ะ”
คุณวันดีอดรำพึงกับตนเองไม่ได้ว่า คงไม่มีโอกาสไปเที่ยวแบบนั้นเป็นแน่อย่าว่าแต่ไป
ยุโรปเลย หากนั่งเครื่องบินไปเที่ยวเชียงใหม่ยังต้องคิดแล้วคิดอีก
ยาจกจึงกลายเป็นราชาในเวลานี้เอง
นับตั้งแต่นั้นคุณวันดีก็ไม่กล้าดูแคลนใครอีกแถมยังได้บทเรียนว่าหากคิดจะประสบความสำเร็จหรือบรรลุเป้าหมายบางอย่าง ก็ต้องแลกมาด้วยความอดทน โดยเฉพาะอดทนต่อความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วหันไปมุ่งมั่นที่ความสำเร็จและความสุขที่ใหญ่กว่า
หากจะมองอนาคตที่ดีกว่าย่อมต้องอดทนต่อความสุขเล็กน้อยในขณะนี้
สตีเฟน โควี่ ผู้เขียนหนังสือ “เจ็ดอุปนิสัยแห่งความสำเร็จ” อันโด่งดังได้พูดไว้อย่างน่าคิดว่า สิ่งที่ทำให้คนเราเสียโอกาสสำคัญในชีวิตนั้นไม่ใช่เรื่องของความลำบาก หรือปัญหาแต่กลับเป็นความสุขหรือเรื่องที่น่ายินดี
อุปสรรคของ “สิ่งที่ดีที่สุด” มักมาจาก “สิ่งที่ดี”
เพราะสิ่งที่ดี (เฉย ๆ)นั้นทำให้คนเราลุ่มหลงและติดพัน บางครั้งถึงกับละทิ้งความตั้งใจหรืออุดมการณ์ดังเดิมไปเสียสิ้น
ในทางพุทธศาสนานั้น การมีความอดทนต่อเรื่องที่ตนไม่ชอบ (อนิจฐารมย์) เช่นการถูกตำหนิ ต่อว่านับว่าน่าสรรเสริญ แต่การอดทนต่อสิ่งที่ตนชมชอบ (นิจฐารมย์) นั้นจัดว่าเป็นสิ่งที่สำคัญและทำได้ยากกว่า เพราะสิ่งที่ไม่ชอบนั้นเรามักค่อย ๆ ปรับตัวและหาทางแก้ไขผ่อนหนักเป็นเบา แต่กลับสิ่งดี ๆ นั้นทำให้เราลุ่มหลงโดยง่าย เมื่อลุ่มหลงแล้วก็พลอยทำให้คอยห่างออกมาจากสิ่งที่เป็นเป้าหมายสำคัญในชีวิต
อย่างไรก็ตามสิ่งสำคัญที่สุดก็อาจเปลี่ยนแปลงไปได้ตามกาลเวลา
คุณวันเพ็ญลูกน้องคุณวันดี มีสิ่งที่ดีที่สุดในช่วงนี้ คือการไปเที่ยวยุโรปแบบอิสระเธอจึงละทิ้งความสุขเล็กน้อย จากการใช้จ่ายฟุ่มเฟือย แล้วเก็บเงินไว้ใช้ในสิ่งที่ดีกว่า
แต่ในอนาคตเมื่อเป้าหมายของคุณวันเพ็ญเปลี่ยนไปอาจมีการเรียนต่อ การมีครอบครัวการซื้อบ้าน สิ่งเหล่านี้ย่อมทำให้การเก็บเงินนั้นเปลี่ยนแปลงไป การไปเที่ยวเพียงระยะใกล้ ๆ อาจเป็นไปได้มากกว่า เพื่อเป้าหมายให้มีเงินเหลือมาใช้ในการศึกษาต่อนั่นเอง ฯลฯ
สำหรับเราแล้วคงต้องหันมาถามตนเองอย่างจริงจังเสียที่ว่า อะไร”สำคัญที่สุด” สำหรับเรากันแน่
อะไรสำคัญที่สุด
เราอยู่บนเส้นทางที่นำไปสู่สิ่งสำคัญที่สุดนั้นใช่หรือไม่



 
  ผู้แต่ง: เทอดศักดิ์ - drterd@yahoo.com - 3/8/2005

© 2004-2009 คลินิก สุขภาพใจ http://www.drterd.com
เลขที่ 20/22 ปากซอยลาดกระบัง 8 ถนนอ่อนนุช ลาดกระบัง กทม.โทร. 0 27278684

Contact Webmaster